Ik geef toe: ik ben een folderlezer. Van sommige bedrijven dan - want je komt af en toe bijzondere dingen tegen. Niet zozeer om te kopen, maar om over na te denken.
Hier drie voorbeelden uit de meest recente Aldifolder die ik kreeg.


Saté ajam van varkensvlees


Rieten manden van waterhyacint


Noten zonder geur-, kleur- en smaakstoffen.

Sinds wanneer is kip varken?
Als riet waterhyacint is, wat zegt dat dan over hun andere benamingen? Is een appel een ananas?
Noten zonder geur- en smaakstoffen smaken en ruiken naar niets. Dan neem ik wel een kauwgompje, dat smaakt na een tijdje ook naar niets meer. Zouden ze bedoelen dat ze er niets extra's aan toevoegen? Dan wordt het lastig, want dan kan zout niet (niet altijd een probleem), maar óók geen olie (vaak wel belangrijk als je noten brandt).
Of bedoelen ze: 'We voegen er geen kunstmatige smaakstoffen aan toe'? Waarom zetten ze dat dan niet neer?
Vragen, vragen. Voor je het weet ben je vreselijk lang bezig met zo'n folder.

De (ietwat stoffige) lidcactussen barsten alweer van de knoppen. Het zijn kerstcactussen, maar als je ze niet goed verzorgt (in dit geval: een ruimere pot, iets teveel water en te hoge temperaturen), bloeien ze vaker. Dit wordt de derde keer dit jaar, maar ze hebben nu wel veel meer knoppen dan in de eerdere periodes. Dit zijn twee roze Schlumberga's, plus een stek van een van die twee.

Tom houdt me in de gaten


En gaat dan op pad, snuffelen bij de buren, terwijl de houtduif hem in de gaten houdt.


Houtduif kan ook niet weten dat Tom hem veel enger vindt dan hij Tom

Alsof de wilg naar het droogrekje reikt


Francis E. Lester, een mooie rambler, maakt ook mooie bottels, hier met een 'veertje' van de bosrank


Bosranksliert met pluizen in wording


Hondsrooswaterval


Hondsroos kan flinke 'stammen' maken, ter vergelijking: de plank die je middenonder ziet, is 10 centimeter breed.


Hondsroosbottels

Mijn krent is vooral gelig, hij staat naast een conifeer die sneller groeit dan verwacht. De krent zou verplant moeten worden (ik wil de conifeer niet snoeien omdat er veel vogels in nestelen).


Verderop staat een krent die van hieruit gezien ingebed wordt door naaldbomen, zeker als het zonlicht net over de huizenrand erachter valt kan dat een spectaculair effect geven, maar het is moeilijk op foto vast te leggen. Deze foto is te donker door de lichte lucht.


Kleuren een beetje bewerkt, waardoor het geheel een rare zweem krijgt, maar wel meer de kleurcontrasten benadert. Hier zie je ook mijn es en aucuba die het 'in een groene lijst'-effect nog versterken.

Mussen op de kleine voedersilo
Sommige zaden blieven ze niet, en die gooien ze weg. Die vallen of op het tafeltje onder de silo, waar ze opgegeten worden door de Turkse tortels, of ze vallen op de grond, waar dan een tijdje later tarwe, gerst en dergelijke staan, die vermoedelijk na rijping door muizen worden gegeten.




Je ziet de zaden en granen rondom Tijger liggen, en je ziet dat er van alles opkomt in het bakje naast haar ;-)

Ook nog andere bloemen:


Amoeranjer


Smeerwortel


Salvia uliginosa, die me blijft verbazen, door de kleur en doordat ie - bijna 2 meter hoog - vrolijk rechtop blijft staan, niet gehinderd door die storm die we laatst hadden (de takken zwiepten woest heen en weer maar knakten niet), geen last van de regen, alleen niet helemaal wintervast (zeker niet als ie nat staat)


Herfstaster begint nu echt op gang te komen




Geen idee wat het precies is, het kwam uit een zakje 'Wild Flower Mix' waar ook slangenkruid uit kwam

De OostIndische kers woekert opgewekt voort, vol knoppen, bloemen en zaden, allemaal tegelijkertijd. Vorig jaar bloeiden ze door tot het echt ging vriezen.




Een paar zaden zorgen voor een vierkante meter OostIndische kers. Rechts onderaan de derde bloei van de vrouwenmantel.

De tomatenplanten hebben nog tomaten, ik kan ze alleen niet scherp op de foto krijgen.


Varenbladtomaat


Tiny Tim-tomaat


Black Plum-tomaat

De herfstkleuren worden intenser:


De wingerd die hoog tegen de muur groeit, is al wel aan het verkleuren maar nog niet heel fel


Twijgen onder het raam lichten al wel op, ook de pioenroos 9voor de stoel) krijgt herfstkleuren


Het contrast van al wel helemaal verkleurde wingerd met de klimop geeft een dramatisch effect

Een van de medicijnen meldt dat je er 'meer' van kunt gaan dromen. Dat lijkt me vreemd, maar misschien word je makkelijker wakker in een droom.
Ik woonde weer thuis, had eindexamen gedaan in 2 vakken van de MAVO, dus ik moest nog 2 jaar - je mocht maar 2 vakken tegelijk doen. Bij mijn weten voor het eerst dat ik over examens droom.
Mijn moeder had ineens het hele huis voorzien van nieuwe vloerbedekking: hoogpolig tapijt in de kamers, laagpolig op de trappen, zeil in de gangen, alle varianten met dezelfde print van jellybeans (???), wat een overdonderend effect had en ervoor zorgde dat je onwillekeurig een zoetzure geur rook.
De droom daarna was meer dan gruwelijk: we (?) vonden ergens een gekruisigde kat, die nog leefde. De ander pakte een paal en wilde de dader meppen, maar besloot de paal eerst te vermommen als plumeau (?) en rukte plukken vacht van de wonden van de kat en plakte die op de paal, wat nog erger was dan die kat zo aantreffen. (Ik wil niet eens weten waar dat vandaan kwam, ik weet wel dat ik daarna beroerd wakker werd.)
Volgende droom: ergens in een kruising American trailerpark/camping. We (?) waren daar om dieren te redden, een soort beer-aap-rode panda (?). We werden betrapt, maar we wisten de dieren weer terug te stelen van de inbeslagnemers.
Die droom met dat jellybeantapijt was vooral gek, maar die over de kat was pure horror.
Meer en woester dromen, prima, maar kan het vinkje bij dieren martelen dan wel uit?

Donderdagavond 27 september. Ik zat achter de computer en pats... Ineens de hele linkerbovenkant van m'n lijf doof en tintelend. Het gevoel dat je hebt als een tandartsverdoving begint uit te werken, maar dan van m'n vingertoppen tot m'n kruin, en keurig tot het midden van m'n lijf. Linkerdeel van m'n lip: doof. Rechterkant: niets aan de hand. Wang, oor, hand, hals: allemaal doof en prikkelig.
Ik kon gewoon lopen, typen, kon dingen optillen met m'n dove hand, zicht was goed, geen hoofdpijn of duizeligheid, bloeddruk links en rechts gemeten, ook normaal, pupillen reageerden gewoon, volgens mij was ik niet aan het hyperventileren (wat een oorzaak zou kunnen zijn).
Na een klein kwartier was het weg. Waar ik tegen iedereen zou zeggen: bel (op z'n minst) de huisartsenpost of gelijk 112, was ik vooral blij dat het weg was.
Volgende dag de huisarts gebeld, de assistente overlegde met de huisarts, en of ik maar direct wilde komen. Soms is het niet leuk als je voorrang krijgt.
De huisarts overlegde met de neuroloog van dienst - het was verdacht, bij een TIA zie je vaak ook spierzwakte of coördinatieproblemen en dergelijke, maar desondanks: dinsdag naar de neuroloog.
Intussen starten met acetylsalicylzuur (werkt als antiklontermiddel voor je bloed).

Bij de neuroloog moest ik lang wachten (altijd hetzelfde, hoewel ik een afspraak had na 2 werkdagen waar de standaardwachttijd voor deze poli 5 weken is), waarna ik mijn verhaal vertelde, een neurologisch onderzoek kreeg en een afspraak voor een TIA-screening, een dagopname voor donderdag. Dat was gisteren.
Bloedonderzoek, een glucosetolerantietest, een duplexonderzoek van de halsslagaders, een MRI-scan en een ECG, daarna weer een afspraak bij de neuroloog voor de voorlopige uitslagen.

Me om 8.30 gemeld bij het lab, snel aan de beurt, iets van 8 buisjes bloed afgestaan.
Daarna naar de opnamebalie, waar een mevrouw heel boos werd, want in haar gegevens stond dat ik daar om 8 uur zou zijn en 'ze' liepen daar altijd mee te kloten en als ze op de afdeling moeilijk deden moest ik gewoon mijn rooster onder hun neus schuiven waarop duidelijk '8.30 lab' als eerste vermeld stond.
Ik werd opgehaald, wandelwandel naar de afdeling, een tweepersoonskamer met een mevrouw met voor mij erg herkenbare duizelklachten (in de middag kwam een arts die haar uitlegde dat ze waarschijnlijk BPPD had, een bepaalde draaiduizeligheid veroorzaakt door instabiele onderdelen in het evenwichtsorgaan, even kort door de bocht. Een vriendin heeft dat ook dus ik had me daar pas uitgebreid over ingelezen ;p).
Bruin flesje op de tafel naast het bed, met een glaasje: 300 ml water met daarin 75 gram suiker, binnen 5 minuten op te drinken.
Eerst even glucose prikken (in de vinger), 6,1 (aan de hoge kant maar niet alarmerend). Het water opdrinken zonder veel te proeven, want het leek vooral op pure ranja zonder smaak behalve vaag iets zurigs (ascorbinezuur als conserveermiddel).
Twee uur stilliggen op bed, lekker gelezen - in eerste instantie wel het effect dat ik van vroeger kende, als ik een ongehoorde vreetbui had gehad, maar dat zakte snel.
Na die 2 uur weer prikken: 4,8. Ofwel: m'n lijf reageerde keurig op het suikershot door flink wat insuline los te laten. Probleempje: er moest eerst met een arts overlegd worden of ik nu wel wat mocht eten of drinken omdat de waarde wat laag was.
Honger had ik niet (gek hè?), maar inmiddels wel een vervaarlijk rommelende maag ;-)
Naar de afdeling waar het duplex-onderzoek plaatsvond - daarmee worden de halsslagaders zichtbaar gemaakt en de stroomsnelheid gemeten. Dan hoor je steeds het bloed door je vaten stromen via het apparaat, beetje luguber wel. Al die slagaders klinken ook net een beetje anders.
Intussen verslapte ik steeds meer omdat m'n lijf nog vrolijk suiker aan het opruimen was die er al niet meer was, denk aan de dip die je kunt krijgen nadat je iets zoets hebt gegeten, maar dan extreem.
Daardoor nogal bibberig naar de MRI-afdeling, naar de grote scanner. Man en vrouw daar bekeken mij en zeiden: 'Oh, dat gaat best lukken, vorige week hadden we hier iemand van 220 kilo die veel kleiner was dan jij, jij bent lichter en langer'. Maar ik wilde toch graag eerst even 'proefliggen' voordat ze een infuus in me jasten - het paste allemaal prima.
Infuus aangebracht, oordopjes in, koptelefoon op met radio 1 op mijn verzoek (niet dat je echt veel hoort boven al dat lawaai uit), knijpding in m'n hand voor als er iets was.
Hoofd in een soort klem zodat ik dat niet zou bewegen, met een spiegeltje boven m'n gezicht waarin ik een intrigerend uitzicht had op m'n onderlip en kin ;p
Dus ik schoof dat ding in, en ja, erg smal, en die onderlip kon me niet boeien, dus ik deed m'n ogen dicht: adem in adem uit. Gelijk een kreet door de koptelefoon: 'Ben je nog bij ons?'
50 minuten lang af en aan diverse geluiden, geratel, gedreun en gebonk dat me deed terugdenken aan boevenbuums muziek, sirene-achtige dingen. Voor elke nieuwe opname en dus nieuw geluid zeiden ze wat er komen ging en hoe lang het zou duren: 1 minuut, of 2, of 3, dat maakt het makkelijker uit te zitten, ehm, te liggen.
Eng: bij sommige opnames wordt dat ding bloedheet - letterlijk. Je voelt de wanden warmer worden en onwillekeurig trek je dan je armen naar je toe. Het ding wordt niet warmer dan 38 graden geloof ik (je kunt er ook wat opgewarmd uit komen), maar dat wist ik niet, dus ik schrok ervan. Later wel gezegd dat ik dat graag tevoren had geweten. (Inmiddels wat spierpijn in m'n armen daardoor, je trekt je armen al wat op, en door die warme wanden trok ik ze nog meer op.)
Eenmaal weer uit de scanner - bijna 1 uur en inmiddels sinds een uur of 10 de avond ervoor niets meer gegeten en sinds middernacht niet meer gedronken en gerookt, afgezien van dat suikerwater, inmiddels was m'n temperatuur wat in de war van de scanner, m'n bloedsuiker van de test en het vasten, m'n lijf reageerde ongetwijfeld ook op het nicotinegebrek, voor mijn doen had ik al flink wat beweging gehad en ik crashte een beetje.
De twee van de scanner zetten me op een stoel en gingen eerst maar eens met de afdeling bellen of nou al duidelijk was of ik wat mocht hebben, en zo niet, dan moesten ze maar een bed sturen om me op te halen, want ze zagen me niet zelf weer teruglopen.
Fiat om wat te drinken, chocolademelk werd aanbevolen maar bij het idee werd ik al beroerd, dus ik heb maar koffie zonder suiker gedronken. (Er ineens een scheut suiker in mikken leek me ook geen goeie optie, die suikerspiegel kon beter langzaam stijgen dan weer een klap krijgen waardoor ik druk in de weer zou gaan die overdosis weer te laten zakken.)
Langzaamaan trok ik wat bij, ik kreeg ook te horen dat ik er een stuk minder pips uitzag - alleen wist ik dat dat niets zei over hoe slap ik me voelde, maar alles over het feit dat het slaaptekort toesloeg. Dan krijg ik van die rooie wangen ;-)
Hoe dan ook, zelf terug naar de afdeling. Waar ik verdwaalde, en men met behulp van mijn id-bandje met streepjescode, naam en geboortedatum al gauw doorhad dat ik een verkeerde afslag had genomen.
Iemand kwam vragen wat ik wilde eten, en meldde dat ze eerst nog wat mensen weg moest brengen maar dat ik daarna m'n brood zou krijgen.
Zo ontbeet ik om kwart voor twee ;-)
Volgende onderzoek: ECG. Lang geleden al eens gehad, toen nog met plakdingen, maar nu gaat dat met een soort octopus (vond ik): een ding dat boven je hangt, met allerlei slierten eraan met zuignappen. Een spuitbus wordt losgelaten op alle plekken waar een zuignap moet komen, zuignap wordt geplaatst en sssluuurrrp, vast zit ie.
Zo gebeurd, terug naar de afdeling, wachten tot het tegen half vier was: afspraak met de neurologe voor de voorlopige uitslagen.
Wederom drie kwartier wachten en ik kwam niet verder in m'n boek. Naast me zat een stel, zij was net gezien door een co-assistent, ze moest nu wachten op een 'echte' dokter en dat beviel haar niet. Ze heeft een half uur lang achter elkaar door lopen razen, vloeken en tieren, terwijl de man bij haar af en toe eens floot of zong (dat hielp niet). Ik durfde niet naar de anderen in de drukke wachtkamer te kijken, overtuigd dat we in lachen zouden uitbarsten.
Uiteindelijk bij de dok: 2 bloedwaardes moeten nog komen en de radioloog moet nog iets bekijken dat niet helemaal duidelijk te zien was, maar afgezien van dat iets te hoge cholesterolgehalte is de boel in orde, geen diabetes, bloeddruk is redelijk goed (bovendruk is bij mij altijd iets te hoog bij dit soort dingen).
Op zich zou dat cholesterolgehalte ermee door kunnen, maar wegens die TIA toch maar aan de cholesterolremmers.
Stoppen met roken, afvallen (maar beide tegelijk vond de neurologe wel een erg zware opgave), meer bewegen. Doorgaan met de acetylsalicyl, dipyridamol erbij (eerst 1 keer per dag, na 2 weken 2 keer per dag), en simvastatine als cholesterolremmer.
Over 2 weken belt de neurologe me voor de laatste uitslagen, en dan zal ik ook wel horen hoe nu verder, want ik neem aan dat dat cholesterolgehalte af en toe gecontroleerd moet worden.
Afwachten maar.

Ja joh. Tuurlijk. Verplicht om de zoveel tijd inloggen en 2 op de 3 keer krijg je zoiets als dit, of een melding dat je je systeembeheerder moet bellen (alsof je een interne gebruiker bent).
Zo langzamerhand overweeg ik een sollicitatie bij werk.nl - niet dat ik iets van IT weet, maar zo te zien is dat geen enkele voorwaarde.

Marco Florijn, de Rotterdamse wethouder, heeft weer eens een losse flodder geproduceerd. Rotterdamse bijstandstrekkers moeten na een korte omscholing aan de slag in de thuiszorg.
Het lijkt logisch: mensen zijn werkloos, in de thuiszorg zijn mensen nodig, 1=1=0 in dit geval, probleem opgelost! Toch?
Er zijn wat praktische bezwaren en vragen.

1 - Niet elke bijstandstrekker is fysiek en/of mentaal in staat te werken. De klantenbestanden zijn flink vervuild doordat de bijstand lang gebruikt is (en nog wordt) als 'afvoerputje' voor mensen die eigenlijk in de ZW, de WAO of een andere uitkering zouden moeten zitten, maar niet helemaal aan de voorwaarden voldoen. Niet alle bijstandstrekkers zijn sollicitatieplichtig, denk aan moeders van jonge kinderen, en sommige 'moeilijke gevallen' hebben ook ontheffing. Wie om wat voor reden dan ook niet kan werken, zou niet in de bijstand moeten zitten en niet gedreigd moeten worden met tewerkstelling.
Wie in de bijstand zit, moet in staat zijn te werken - fysiek, mentaal, sociaal. Wie dat niet kan, zou onder een andere regeling moeten vallen. Wie dat kan met enige hulp, moet die hulp kunnen krijgen, desnoods met enige aandrang.
Schoon dat reservoir van de bijstand eens op zodat helder wordt wie er mogelijk aan de slag kan. Dat maakt het ook makkelijker om eventuele werkweigeraars aan te pakken.

2 - Niet iedereen is geschikt voor de thuiszorg. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die met een klein zetje en wat extra investeren in een opleiding (vanuit de gemeente, de zorginstellingen en de werkloze zelf) hun draai zullen vinden in deze sector. Maar werken in de zorg vereist een bepaalde 'mindset', een bepaald karakter. Ja, het is de bedoeling dat de klussen die de mensen gaan doen in de categorie boodschappen doen en een praatje maken vallen. (De zorg op de foto bij het artikel over dit plan valt onder verpleging, niet onder de bedoelde huishoudelijke zorg.) Waarbij je je kunt afvragen wat er 'overblijft' voor de oorspronkelijke thuiszorgers. De thuiszorg is al gesplitst in huishouding, verpleging, en begeleiding, en de vraag is hoe goed die splitsing werkt.

3 - Werken in de zorg is niet altijd een middel om uit een uitkering te komen. Steeds vaker betekent werken in de thuiszorg dat je een paar dagen per week in de ochtend een paar uur werkt en in de avond een paar uur (als je kinderen hebt die opgevangen moeten worden, heb je een probleem). Daarnaast dreigen werkgevers in de thuiszorgsector regelmatig met loonsverlaging - wie daar niet mee akkoord gaat, dreigt ontslagen te worden (zie hier en hier).
De vraag is wat er met de lonen en arbeidsvoorwaarden gaat gebeuren - in Rotterdam komt de nieuwe aanbesteding voor de thuiszorg in maart, en Florijn zegt te staan voor goed werkgeverschap. Maar misschien komen er aparte voorwaarden voor de omgeschoolde uitkeringstrekkers.

4 - Het is zinloos te streven naar een werkloosheid van 0 procent. In een gezonde maatschappij is er een werkloosheidspercentage van 4 tot 5%, om flexibiliteit binnen de arbeidsmarkt te garanderen. Op basis van de geschatte beroepsbevolking van Nederland van 7,464 miljoen personen (cijfers augustus 2012) zou 5% dan 373200 personen zijn.
In augustus van dit jaar waren er 514000 personen werkloos (seizoensgecorrigeerd, bron), dat is (ruim) 6,88%. Meer dan gezond is, maar gezien de economische crisis en de overheveling van banen naar lagelonenlanden vind ik het relatief nog meevallen.

5 - Een eerder gestart project van Florijn, aan de hand van een idee van minister Kamp, betreft werken in de kassen van het Westland. In een project van drie jaar moeten daar duizenden mensen aan de slag.
De eerste poging was ronduit een flop: er waren 150 vacatures bij de kassen, er werden 6 bussen met in totaal vierhonderd werklozen heen gebracht. 26 mensen kregen werk, 5 daarvan kwam door de proeftijd en kregen een vaste (!) baan.
Waarom waren de andere 374 niet geschikt, en waarom vielen die andere 19 af? Wat klopt er van de verhalen dat veel werkgevers in deze sector liever Polen of andere Oost-Europeanen hebben omdat die 'niet zeuren' over hun rechten en/of minder loon eisen?

Mensen proberen uit een uitkering te krijgen valt toe te juichen. Maar niet iedereen kan zomaar aan de slag. Daarnaast zal een deel van het bestand weer snel aan het werk zijn als de economie aantrekt.
Bij veel uitkeringsinstanties zie je nu een driedeling: mensen die kansrijk zijn, worden niet begeleid, die redden zichzelf wel. Mensen die als vrijwel kansloos worden beschouwd, worden ook niet begeleid, omdat dat een verspilling van energie, geld en tijd zou zijn (maar val ze dan ook niet lastig met verplichte tewerkstelling: zoek uit waarom ze zo kansloos zijn en kijk of je daar iets kunt veranderen). Mensen die tussen die twee categorieën in vallen, krijgen doorgaans wel een vorm van begeleiding, waarbij onduidelijk is wat de meerwaarde is van die vaak matige begeleiding (zoals leren waar je vacatures vindt en hoe je een sollicitatiebrief of CV opstelt).

Ik ben benieuwd wie de nieuwe bewindspersonen worden op dit vlak, en wat hun beleid gaat worden.

Aanvulling over de 'speeddate-actie' in Den Haag: klik

Alweer 11 jaar oud, dit blog.

Een hoop tuin- en omgevingsfoto's.

Tomatenbloem:



De Black Plum is inmiddels net zo hoog als de schutting, ruim 1.80 m.



Een narrige Tijger:



Agastache, dropplant, als je over het blad wrijft, ruikt het naar anijsdrop. Ook goed voor thee, zowel vers als gedroogd:



Akkerhommel op de vlinderstruik:



De Oostindische kers bloeit fanatiek door, de boel zit vol knoppen, bloemen en zaden:




Sedum 'Herbstfreude':



Salvia uliginosa, zo blauw, zo blauw. Dik anderhalve meter hoog, populair bij hommels en bijen, vorstgevoelig, dus ik verzamel zaad en neem stekjes:



Slangenkruid, Echium. Ook een bijentrekker, en mooi verbloeiend in roze-lila-blauwe tinten.




Een autofocusfunctie kan je aardig de mist insturen: atalanta op de vlinderstruik ;-)



Witgerande tuinslak op de vlinderstruik:



Een echte Uteregse achtuhluhkuh glaadioal, met erachter duidelijk zichtbare naaktslakkenvraatschade op het blad:



Slechte foto van baarsjes in de sloot (de grootste was een centimeter of 10), en rechts een voorn:



Dit is de echte, onvervalste Tomblik. Hij zat op de stoel bij de vensterbank, en snapte niet wat ik nou toch met dat ding voor z'n neus deed:



Dianthus amurensis "Siberian Blue" oftewel Amoeranjer. Meer mauve-lila dan blauw, maar wel een lief plantje. Op de achtergrond schijnaardbei:



Ik kan er maar geen echt scherpe foto van maken. Maar toch zie je hier het rare effect van een uitgezaaide conifeer: eerst vormt zich een stekelig ding (alsof er een mosje groeit), en pas na een tijdje ontstaan er ineens herkenbare coniferenschubjes:



Zodra ik naar buiten ga, verdwijnt Tom naar binnen en loopt Tijger mee naar buiten:




Tijger krabt even aan zichzelf:



En ze krabt graag aan de zakken potgrond, en de wilgenroos die dichtbij staat heeft zich gelijk uitgezaaid:



Ik kreeg zaden van peper Amarillo. De planten groeiende gestaag, ze nemen driekwart van mijn venster in beslag, zijn bijna 2 meter hoog. En nu, in september, heeft eindelijk één van de planten een eerste bloem geproduceerd: