Weer terug, bruin (voor mijn doen), uitgewaaid, alleen een beetje erg lang in de trein gezeten (vier uur onderweg geweest).
Dus wat gaar nu.
O ja, dat zonnebrandspul zat dus al in mijn tas ;-)

U mag het een week zonder mij doen, pas op uzelf :-)

Je legt zonnebrandspul opzij, 'niet vergeten'. Ik ben niet vergeten dat ie mee moet, maar wel waar ik 'm gelaten heb. Die leen ik dan wel van vriendje, want die rekent altijd op mij als het op zeep en shampoo aankomt. Die ik dus niet mag vergeten. Gelukkig kan ik die wel vinden ;-)

Mijn maag is nog niet helemaal in normale doen: als ik iets eet (meer dan een muizenhapje) word ik misselijk. Dat kan weinig kwaad met mijn figuur, maar je wordt er wel een beetje flauw van.

Het RTL-nieuws meldt dat er toch een soort Diana-monument komt: 'een soort ovalen sloot van water'.
Zijn sloten niet meestal van water?

Zojuist een gratis diagnose gehad: ik stond in de tuin mijn jas te sprayen met waterdichtspul. Komen er twee kindertjes vragen of ik misschien oud hout heb of andere spullen, want ze willen een hut bouwen. En o ja, dat mijn tuin zo mooi is. Want wild. Echt een ideale tuin. Voor een konijn dan ;-)

Hoofd is weer in oude doen, tong vrijwel okee, nu ben ik fit genoeg om van mijn vakantie te gaan genieten - helaas is die al half om.
Ik schiet altijd zo overmatig in de stress bij het op-vakantie-gaan: heb ik dit wel, ik moet dat niet vergeten, o jee als ik daar maar aan denk. Ik kom om in de lijstjes, die het met z'n allen niet overzichtelijker maken. En wat kan er nou helemaal gebeuren? Het meest gevaarlijke is dat ik mijn medicijnen vergeet - maar die hebben ze elders ook. Het zal wat argumenteren kosten, maar daar kom ik wel uit. En verder is niks onmisbaar. Mocht blijken dat dat wel zo is, kan ik desnoods nog even op en neer naar huis (da's het voordeel van dichtbij vakantie houden). Uit ervaring wéét ik dat echt vergeten dingen meestal niet zo onmisbaar blijken als je dacht. Ze zijn vervangbaar of je kunt wel een tijdje zonder.

Voor twijfelaars: Is mijn buurman een terrorist? Een aantal heldere vragen om eenvoudig vast te stellen of je buurman (of buurvrouw natuurlijk) wel betrouwbaar is. Ik moet mezelf als verloren beschouwen :-)

Ook deze vond ik nog bij het doorbladeren van m'n ongesorteerde links: Old version. Oude versies van Ad-aware, Acrobat, CuteMX, Eudora, ICQ, Opera, Quicktime, Realplayer, WinAmp, Winzip en nog veel meer. Voor wie gehecht is aan de oude versies en/of niet al te veel ruimte heeft.

Wat je zoal tegenkomt op het net: bouwplaten van onder andere de Taj Mahal en het Vrijheidsbeeld. Downloaden, printen, knippen en knutselen maar.

Het mattenkloppen deed me terugdenken aan het dijkhuis van mijn oma, waar we een tijd inwoonden toen we in Nederland kwamen, omdat ons eigen huis nog niet klaar was. Met een vochtige donkere en een beetje enge kelder aan het einde van een wankele trap, een kelder vol weckpotten en geheimzinnige dozen en zakken. Met achter het huis een tuin vol braamstruiken, kruisbessenstruiken, de kroosjesboom en ander fruit, herfsttijlozen, ernaast een modderige sloot en daar weer naast de tennisbaan. Mijn kennismaking met de gewone pad, en met de ijsvogel. Als ik een moddersloot ruik, hoor ik automatisch het pòk... pòk... van het tennissen. Als ik weckpotten zie, ruik ik de kelder van mijn oma. Als ik mattenkloppen hoor, zie ik de traplopers van dat huis voor me. Mèt de koperen traproedes die elke week (jawel) gepoetst werden. Weer zoiets wat denkelijk vrijwel uitgestorven is: de traproede.

Letters die nog niet gaan: de ej (die na de q); de llll (die tussen k en m) en de ssss (die aan het einde van het alfabet). Als ik nu naam-, adres- en woonplaatsgegevens op moet geven, heb ik een probleem ('Ik woon in Utjecht'). En ovejmojgen ga ik naaj Tejscheljing.
Lekkej exotischj aan see, na een tjeinjeisj en een stukje vajen met de boot.

Bijzonder geluid: iemand is aan het mattenkloppen. Dat heb ik al in geen jaren meer gehoord.

Ik heb zin in chips. Of in een tosti. Iets wat hard, kauwbaar en zout is. Iets anders dan vla, onopgewarmde knakworstjes of lauwe soep.
Nngngngngngngngngngngng.

Biobak is geleegd en nu alweer halfvol. Nog niet helemaal vol omdat ik even geen zin heb om verder te gaan met het demonteren van de klimoptakken die losliggen. Die takken zaten namelijk onder de luis, als je daar mee bezig gaat, zijn in geen tijd je handen overdekt met een plakkerig suikerlaagje. De luizen zijn vertrokken, maar hun honingdauw is er nog.
En dan heb ik ook nog twee kubieke meter hondsroos - maar misschien dat ik die gewoon nog even laat liggen met de smoes dat vogels de bottels er uit eten. Die roos geeft namelijk een nieuwe betekenis aan het begrip doorns. Handschoenen zijn niet voldoende, daar heb je een maliënkolder voor nodig. Het lijkt me ook het soort plant dat na een tijd volledig vergaan is, op de doorns na :-(

Ken je dat gevoel van vroeger nog? Nieuwe schriften, nieuwe boeken, nieuwe pennen? Ik had wat ik interessant vond meestal al gelezen voor ik naar school ging, en die schriften waren in minder dan geen tijd kladderig (ik had een verschrikkelijk handschrift toen, is sinds ik van school ben sterk verbeterd...). En dan moest je nog bijna een jaar ;-)

Het hoofd is weer helder, de tong is nog wat stuk.
Net naar het winkelcentrum gefietst, met jasje aan want zo warm was het niet. Bij de optiek een nieuwe zonnebril gehaald - ik heb altijd zo'n overhangding voor over mijn gewone bril, omdat ik ze anders toch maar kwijtraak. De vorige was nog van mijn vorige bril, een beetje op maat gemaakt, en inmiddels was daar een klemmetje af, dus een nieuwe was wel nodig. Weer buiten was er plots een blauwe lucht met wat schapenwolkjes, en het was een stuk warmer. Op dit moment trekken er verdacht grote grijze wolken over, dus wat het nou precies gaat worden is me een raadsel.
Het is de bedoeling dat het de hele komende week mooi weer is, in ieder geval op Terschelling.

Sticker gezien op tv:
Nawijn komt de kater

Vriendje heeft intussen het pad geveegd, ik heb de biobak buiten gezet. Er ligt nog flink wat snoeisel in de tuin, maar dat komt wel een keer.
Morgen en overmorgen nog om bij te komen van de stuip (tong is al iets minder opgezet maar nog wel pijnlijk). Hoofd en spieren doen geen pijn meer, maar dat hoofd is nog wel w a z i g van de noodmedicijnen. Dat is pure valium, die je gebruikt op een manier die je in een kleine tien minuten onder zeil helpt en je ook een paar uur onder zeil houdt. Het werkt bij mij minstens een paar uur, bij een slanker iemand zou het langer werken vermoed ik. Als ik dat spul gebruik, voel ik eerst alle stress van me af vallen, en begrijp ik heel goed hoe mensen verslaafd kunnen raken aan dat spul. Je hoofd wordt er leeg van. En na het slapen gaat het denken nog sloooom.

Mijn epilepsie houdt zich niet rustig - ik duik mijn bed in met mijn medicijnen.