Apotheek heeft net een gigadoos afgeleverd. Volgens mij kan ik als mummie naar het carnaval ;-)

Zo dan. Thuiszorg heeft me opnieuw gezwachteld met gebruikmaking van de oude zwachtels (apotheek meldde vanochtend: 'ALS de spullen vandaag binnenkomen worden ze vanmiddag laat bezorgd.', dus dat schiet niet erg op).
Trombodienstdame heeft me met wat moeite geprikt, en zo te zien werkt de antistolling al heel aardig want het bleef bloeden.
Bergen administratie, bergen informatie. Pffff.

Toch maar even de dokterspost gebeld om te overleggen over die afzakzwachtel. De assistente overlegde met een arts en meldde dat het niet zo'n probleem was, gewoon maar wachten tot de thuiszorg 'm komt vervangen.
Ik vind het best.

Onderzoek naar incidenten Culemborg

CULEMBORG - De politie geeft prioriteit aan incidenten die in de nieuwjaarsnacht plaatsvonden in de wijk Terweijde in Culemborg. In de wijk ging een auto in vlammen op, waarna onrust ontstond tussen groepen jongeren. Later in de nacht reed een automobilist in op enkele mensen. Dat meldde de politie vrijdag.
Na de autobrand kwamen jongeren tegenover elkaar te staan. Agenten werden bekogeld met vuurwerk en stenen.
Het werd pas rustig toen bewoners werd gesommeerd naar binnen te gaan. Desondanks reed een automobilist om vijf uur 's ochtends in op een groepje mensen in een voortuin, met enkele gewonden tot gevolg. De auto belandde tegen de gevel van een huis.
Omstanders mishandelden na het incident twee inzittenden van de auto. De politie hield in totaal drie inzittenden aan op verdenking van poging tot doodslag.
In Terweijde was het vorig jaar al eerder onrustig tussen groepen jongeren die elkaar herhaaldelijk in de haren vlogen. Bemiddeling door de gemeente haalde weinig uit. De politie heeft een al bestaand rechercheteam uitgebreid. Opsporing van verdachten heeft de hoogste prioriteit, aldus de politie.
(Bron)

Vroeger was dat een keurige wijk. Ik ben er opgegroeid, mijn ouders kochten er een huis toen de boel gebouwd werd, in '71. Natuurlijk was het ook toen al een wijk waarvan de ene helft vond dat ze sjieker was dan de andere helft, en de rijtjeshuizen keken neer op de laagbouwflatjes en dergelijke, maar destijds waren het in de eengezinswoningen inderdaad gezinnen met overwegend jonge kinderen, en in de flatjes zaten vooral veel vrijgezellen en hippiestelletjes.
Het winkelcentrumpje was op het Chopinplein: een flat met onderin winkels. Wat mij als kind enorm verbaasde was dat er twee supermarkten waren: de Coöp en de Vivo. Dat was op zich niet zo vreemd, maar het duidde op een scheiding der geesten: mijn moeder kwam alleen in nood bij de Vivo (als de Coöp verbouwde en dus dicht was), onze katholieke buurvrouw kwam alleen in soortgelijke noodgevallen bij de Coöp.
De grootste drama's die ik me uit die tijd herinner zijn de storm van begin jaren zeventig die de kleuterschool (een paar barakken) op het veldje voor het Chopinplein bijna helemaal wegblies, en het angstaanjagende want voor mij onbegrijpelijke gedoe rond de treinkapingen, toen het deel van de wijk voorbij het winkelcentrum zo ongeveer afgegrendeld was door enge mannen - daar woonden Ambonezen, zoals ze toen nog genoemd werden.
Later was ik nog lang panisch als mijn moeder en ik naar Utrecht gingen met de trein en er Molukse mannen met zo'n enorme bos afrohaar instapten. En die stapten altijd wel in, dus treinen was een enge toestand voor dat schichtige kind dat ik was ;-)

Het is alweer wit buiten, zij het deze keer nog een bescheiden laagje. Het sneeuwt wel lekker door, maar dit zijn ook wat kleinere vlokken dan de vorige keer.
Tijger is al bij voorbaat chagrijnig, die herinnert zich dat zwemmen door de sneeuw nog denk ik. En Tom is toch ook meer binnen dan anders ;-)

Nieuwjaarsmenu: wat knackebrod en een potje appelmoes.
Ja, dat is vreemd, maar ik ben nog steeds continu misselijk van de pijn, dus ik moet niet denken aan ander spul. Nou ja, denken wel, maar ik weet inmiddels dat ik het daar vooral even bij moet laten.
Goed nieuws (relatief dan): de zwachtel zakt af. Dus m'n onderbeen is al minder opgezet. Lastige daarvan: de thuiszorg zal niet voor dinsdag komen om opnieuw te zwachtelen, en als het in dit tempo doorgaat, hangt die zwachtel dan op m'n enkel.
(De zwachtel is er niet alleen om dat vocht af te laten voeren, maar ook om steun te geven en complicaties later te voorkomen, vandaar dat een steunkous ook nog lang moet worden gedragen nadat alle verschijnselen op zich verdwenen zijn.)
Als het veel erger wordt, ga ik wel even rondbellen om te vragen wat ik moet doen.

It's a first: wakker worden van het geknal, oh, nieuwjaar.
De katten hielden het een paar minuten uit voor ze zich gezamenlijk onder m'n bed persten. Tijger is er inmiddels onderuit gekomen met een blik die lijkt te zeggen: 'Als ze me maar naar buiten liet, dan pakte ik ze allemaal!'.
Bovenbuurhond die om kwart over acht toen iemand generale repetitie hield met enorm knalwerk helemaal gek werd, is nu stil - of hij is weg of bovenbuurman heeft 'm iets kalmerends gegeven, geen idee.

Maansverduistering, maar ja, de doorsnee maansverduistering is ook aan de gang: bewolking.

Zo dan. Dat linkerbeen dat al een tijd opspeelde, ging steeds meer pijn doen. En maandag besefte ik dat het wel heel erg opgezet was. Bij een verkeerde beweging knapte er een vaatje en ontstond er een enorme bult, die ik redelijk weggemasseerd kreeg en keurig zoals dat hoorde verkleurde en dus opgeruimd werd.
Maar die pijn werd erger. En m'n been hoogleggen hielp niets tegen de pijn en tegen de zwelling.
Huisarts er weer bij gehaald. Mja, toch maar in beweging blijven. En nou nee, dan zou het enorm atypisch zijn, maar toch... Voor de zekerheid even een echo maken van de vaten in dat bovenbeen.
Taxi bellen, op naar de EHBO, en je wilt overal als langverwachte gast onthaald worden maar niet daar.
Lang verhaal kort: trombose in de grootste afvoerende ader in de lies. Been gezwachteld, pillen geslikt, prik gehad, over een paar dagen ter controle naar de trombosedienst terwijl ik braaf pillen blijf slikken en mezelf elke dag een prik geef, over 2 weken controle op de poli, drie keer weeks thuiszorg over de vloer om dat been opnieuw te zwachtelen en vooral proberen in beweging te blijven.
En er maar het beste van hopen. Nou ja, nu we weten wat er aan de hand (aan het been) is, kunnen we er in elk geval iets tegen doen.

Tapenade van paprika, olie, azijn, knof en wat zout. Dat smeer je op brood. En dan probeert Tom je brood te jatten... Wat heeft dat beest toch?

Wat ik me nou afvraag: een toespraak is ook eenrichtingscommunicatie.
Trix ziet zelf nu hoeveel directe reacties het oplevert (en anders kunnen haar kinderen haar dat wel laten zien, ze gaan toch niet naar de Ikea).
Wat denkt ze nu?

En zo ontdek je nog eens wat. Tijger, die uisnippers die vallen graag opvreet en dol is op knoflook, lust géén uiensoep. Tom slobberde een lepeltje op en keek bijzonder zielig omdat ie niet méér kreeg ;-)

Vaag verhaal van die Nigeriaan in dat vliegtuig. Eerst zou ie rotjes hebben afgestoken, nu is het een complete aanslag.
Explosieven op zijn been geplakt en die laten ontsteken via een injectiespuit met chemicaliën klinkt niet erg rotjes-achtig...

Vanmiddag (en nu nog) kon ik prima horen dat de snelweg verderop goed berijdbaar was. Auto's die hier voor op de weg langskwamen, deden nog knap rustig aan.
Het is nu bijna 5 graden, het schijnt in De Bilt geonweerd te hebben (hier niet).
En ik hompel nog braaf door m'n huis, flink minder hoestend gelukkig. Het grootste nadeel nu: door die Prednison slaap ik nauwelijks, en door de antibiotica loopt alles dat ik naar binnen werk nogal rap door, dus ook m'n anti-epileptica. En weinig slapen en een te snelle darmpassage is een zeer slechte combinatie - maar ja, er is even niks aan te doen.
Ben moe moe moe, maar wákker :-(
Sommige mensen vinden me enorm zielig omdat dit met kerst gebeurt, maar eigenlijk heb ik niet zoveel met kerst. Oudjaar vind ik leuker.
Vroeger, toen ik op plekken werkte waar 24/7 gewerkt werd, meldde ik me ook altijd voor kerstdienst (in de verpleging); ik heb één keer met oudjaarsnacht gewerkt (bij een telefonische vindservice), partners mee, lekkers mee, en de hele nacht mensen aan de foon die gelukkig nieuwjaar wensten of die een taxi wilden maar te dronken waren om nog te weten waar ze precies uithingen ;-)

Het heeft flink geregend en het is al een tijd boven nul. De tuin zit weer vol vogels, Tom durft zowaar weer de tuin in ook al ligt er nog steeds een flinke laag sneeuw.
Ik wilde tonijnsalade maken maar ik kan geen blikopener vinden (ik had er ooit 10, juist omdat ik ze altijd kwijtmaak - de botste heb ik destijds opgeruimd maar er moeten er nog zeker 3 zijn).
En Tanja, mijn Artisheldin, is niet meer :-(

En nu dan weer een ijzelalarm. Dan hebben we alles wel gehad hè?

Dit wordt de vreemdste kerst sinds tijden. De bronchitismedicatie slaat wel aan: de koorts zakt, ik hoest nog flink maar ik heb nog maar pakweg 1 keer per dag het gevoel dat ik stik in plaats van continu, en vooral: qua lucht kan ik weer in huis drentelen.
Nadeel: door de ontstekingsreactie is de liesblessure weer opgevlamd, en doordat ik toch meer lig en niet braaf buiten rondjes kan lopen of stukjes kan fietsen, gaat de hele boel vastzitten. Het voelt aan alsof m'n been gegipst is maar dan in gips dat te kort is, zodat ik het niet helemaal kan strekken. Het kan wel, maar dat is geen fijne ervaring. En toch moet het, anders wordt het alleen maar erger.
Dus ik hoop dat het buiten snel weer wat begaanbaarder is, dat ik domweg rondjes om het blok kan lopen, want eenmaal in beweging neemt die pijn ook ietwat af.
Gedoe allemaal :/

Idiote katten. Ze moeten en zullen naar buiten, vooral Tom. Dan vriest het niet meer maar ligt er nog wel sneeuw, ik doe het raam open en Tijger springt óver Tom heen naar buiten, Tom parkeert zichzelf in de kattenkier en gaat er weer eens diep over nadenken.
Uiteindelijk besloot ik het raam maar even open te laten. Tom is wel even buiten geweest, maar lag al heel snel weer op bed te slapen, Tijger ragde naar buiten naar binnen naar buiten naar binnen.
De weg hiervoor is aan de fietsers te zien nog steeds slecht begaanbaar, hoewel waarschijnlijk beter dan maandag toen ik probeerde naar de huisarts te gaan en wel 20 meter door de sneeuw kloste voor ik het letterlijk kotsend van uitputting opgaf. (De huisarts kwam dapper naar mij toe, en nu zit ik weer braaf aan een Prednison-antibioticacombikuur tegen bronchitis.)
Wat me wel opvalt: het is licht (die sneeuw reflecteert nogal), dus geen donkere dagen voor kerst (en we hebben de kortste dag al gehad). En: vandaag hoorde ik voor het eerst weer meer vogelgeluiden dan alleen de merelalarmroepjes en overtrekkende ganzen. Ik hoorde mussen en mezen. Het wordt lente ;p

Een paar dan, snel vanuit het raam toen Tijger naar buiten wilde:








En uiteraard de dame zelf die het toch maar niks vond dat ze zelfs op de plekken met de minste sneeuw tot haar buik wegzakte, en let ook op die staart ;-)

Nu is het boven nul. Het sneeuwt niet meer. Tom wil al een dag lang naar buiten. Doe ik het raam open, spurt Tijger de tuin in, Tom zet drie stapjes op de besneeuwde vensterbank en gaat het eens goed overdenken. Na een minuutje springt ie de sneeuw in, racet naar zijn struikjes en ik denk: die gaat z'n rondje doen.
Dus ik ga rustig zitten. Daar gaat wel wat tijd overheen omdat ik me nu beweeg als een omaatje van 80 met alle mogelijke kwalen, maar toch.
Ik zit, en er wordt hysterisch aan het raam gekrabd. Tom weer naar binnen, en Tijger kwam toen ik riep (die zit alleen onder de conifeer te kijken, dus ach).
Vanmiddag viel er na een flinke laag sneeuw ineens ijsregen, waarna de sneeuw het weer overnam. Echt een topcombinatie.
Ga niet met de auto op pad, ga niet met de trein op pad... Ik denk dat veel kerstvakanties misschien wat eerder gaan beginnen. Want die treinen die nu niet rijden, komen dus ook niet op hun vertrekpunt voor morgen aan.